Rhagfarnu

Ar ôl ca’l golwg ar y teitl hynod greadigol uchod, ‘dach chi ddim angan bod yn jiniys i ddyfalu am be fydd y blog hwn yn sôn amdano. Mae o’n wbath ‘dan ni gyd yn euog o’i wneud (yn ddi-feddwl y rhan fwya’ o’r amser) – sef rhagfarnu. Ma’ gan bobl yn gyffredinol duedd i wneud eu penderfyniad am rywun cyn dod i’w ‘nabod yn iawn – mae’n rhan o’r natur ddynol. Ond dwi’n meddwl bod ‘na wahaniath rhwng rhagfarnu oherwydd dylanwad cymdeithas, a rhagfarnu mewn modd annifyr.

Un enghraifft o hynny, ac un peth sy’n fy ngwylltio i ydi’r arrogance sydd gan rai pobl yn erbyn cyrsia’ BTEC. I’r rhai ohonoch chi sydd ddim yn gyfarwydd efo BTEC – rhyw fath o substitute i lefel A/TGAU sy’n cael ei gynnig mewn ysgolion a cholegau ydio – lle does na’m arholiadau o gwbl – gwaith cwrs yn unig am gyfnod o ddwy flynedd, ond mae o dal yr un mor gymwys. Dwi’n cofio, pan oni’n ysgol, roedd ‘na agwedd snobyddlyd gan nifer yn erbyn unigolion o’dd yn dilyn cwrs o’r fath. ‘Thic’ o’dd y label gafodd eu rhoi ar y rhai o’dd yn g’neud BTEC Gwyddoniaeth/Maths. Achos, cofiwch, dim ond arholiada’ academaidd sy’n profi eich clyfrwch, ynte gyfeillion….

Ond y cyrsia’ Trin Gwallt/Adeiladu/Astudiaethau Plentyndod ayyb o’dd yn ca’l y fwya’ o stick, a’r bobl o’dd ar y cyrsia’ hynny yn ca’l eu trin yn israddol. Dwi ddim wir yn dallt pam. Sut ‘dach chi’n meddwl dysgodd y’ch hairdresser chi i dorri/steilio/lliwio’ch gwallt? Drwy ennill gradd 2:1 mewn Hanes ac Archaeoleg?! A lle ‘dach chi’n disgwyl i adeiladwyr/plymars y dyfodol ddysgu eu crefft er mwyn trwsio’ch tŷ chi nes ‘mlaen? Drwy flynyddoedd o hyfforddi i fod yn gyfreithwyr?! Ma’r peth yn wirion. Dwi’n casau’r syniad sy’ gan rai bod Prifysgol yn golygu’ch bo’ chi’n uwch eich statws na rhywun sy’n dewis llwybr gwahanol. Does ‘na’m rheidrwydd i bawb fynd lawr yr un trywydd â’i gilydd mewn bywyd – a ma’ hynny’n ocê. Dychmygwch ba mor ddiflas fysa’r byd os na dyna ‘sa’r achos 💤

Dwi ‘di crybwyll y pwynt nesa’ mewn blog o’r blaen (dwi’n meddwl), ond rhywbeth arall dwi ‘di sylwi arno ydi faint o ragfarnu sydd o ran sut ma’ rhywun yn edrych. Er enghraifft (a dim ond un enghraifft ydi hyn), pam ein bod ni’n cymryd yn ganiataol bod pawb sy’ efo tatŵs/lliw lliwgar yn eu gwallt/ neu lot o piercings yn bobl tyff, rebellious? Yn yr un modd, ‘dan ni’n meddwl bod pobl sydd heb unrhyw beth ar eu cyrff neu ddim yn gwisgo colur yn bobl barchus, sy’n cadw at y rheola’, ac yn ‘neis neis’? I fod yn deg, dwi yn meddwl bo’ ‘na elfen o ga’l ein cyflyru i feddwl petha’ fel hyn gan y cyfrynga’ ac ati, ond tydi hynny dal ddim yn ei ‘neud o’n dderbyniol. Dwi’n teimlo fel bo’ ni’n rhoi gormod o labeli ar bobl o’n cwmpas ac yn rhoi ein gilydd mewn bocsys penodol, yn lle croesawu’r ffaith bod na fwy i unigolyn na be ma’ nhw’n ei wisgo, ei swydd, lliw ei gwallt ayyb. Ma’ bywyd llawar difyrrach unwaith ‘dach chi’n agor eich meddwl a sbio heibio be sydd ar yr arwyneb yn unig.

***

 

 

 

 

Gadael Ymateb

Rhowch eich manylion isod neu cliciwch ar eicon i fewngofnodi:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Newid )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Newid )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Newid )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Newid )

Connecting to %s